ICT als vak, juist ook voor meiden!

De meisjes tegenover me zijn 14 en 15 jaar, staan volop in het leven met smart Phone, laptop en internet. Ik wil ze als rolmodel motiveren te kiezen voor een natuurprofiel. Met een natuurprofiel zijn er immers mogelijkheden te over: breed kiezen is verstandig. Zo kunnen ze alle kanten op als het erop aan komt.

VHTO brochure Speeddaten Zo ben je goed voorbereid [foto VHTO: brochure Speeddaten? Zo ben je goed voorbereid]

De meisjes tegenover me zijn onzeker: “Nee, ik ben niet zo goed in wiskunde en natuurkunde”, en ze weten eigenlijk helemaal niet wat ze willen. En bovendien, “Dat met computers is toch veel te moeilijk?”

Allereerst haal ik de onzekerheid bij ze weg en vertel hen dat je niet goed hoeft te zijn in wiskunde of natuurkunde om toch een technische studie te kunnen doen. Bovendien: wat is “niet goed”? Een 6 wordt door jongens al gauw als “prima” en “goed genoeg” ervaren, terwijl meisjes een 6 zien als bewijs dat ze het juist niet zo goed kunnen. Een kwestie van perceptie dus, niets meer dan dat. En kijk, ik ben er ook gekomen, al 25 jaar succesvol werkzaam in de ICT.

De meisjes tegenover me vraag ik eens te kijken naar zichzelf. “Hoe handig zijn jullie zelf met Facebook?” Als de beste weten ze deze toepassingen aan te passen aan hun eigen wensen. Zij leggen waarschijnlijk heel vaak aan anderen uit hoe het werkt. En dat heeft alles te maken met ICT. Dat is allang niet meer alleen een kantoor met een computerruimte. ICT is ingeburgerd in hun dagelijks leven en ze gaan er iedere dag mee om.

De meisjes tegenover me zet ik aan het denken aan de hand van voorbeelden uit hun belevingswereld. Is het namelijk wel zo vanzelfsprekend dat je allerlei gegevens op je laptop, smart Phone en tablet tot je beschikking hebt? Hoe belangrijk is betrouwbaarheid op internet, en wordt datgene dat zij voor hun vrienden op het internet wegschrijven via de sociale media, ook daadwerkelijk alleen door hun vrienden gelezen? En wie mag toegang hebben tot wat ze in typen in Google als zoekopdracht?
En nu heb ik hun aandacht. “Natuurlijk is dat belangrijk, maar wat heeft dat met ICT te maken?” Alles, leg ik uit. ICT gaat niet alleen om computers, het gaat juist om gegevens en informatie. Als zij later invloed willen uitoefenen op hoe en hoe lang gegevens worden opgeslagen, wie ze kan inzien en in welke vorm, en hoe gegevens worden omgebouwd tot informatie, dan hebben ze alle reden om te kiezen voor het ICT-vak.
Onze maatschappij is een informatiemaatschappij geworden: ICT speelt een centrale rol in ons dagelijks leven, zowel privé als zakelijk. Daar horen vrouwen bij in beslissende functies.

“Het komt wel goed” denk ik, als ik die dag, na vier speeddates weer naar huis rijd. Er zijn vast weer wat meiden bij die wat ze gehoord hebben, meenemen in hun gedachten. En er thuis over praten. Als er al één bij is die vervolgens kiest voor een bètastudie, dan is het doel van die dag al bereikt.

Laten we ons dus niet afvragen hoe het gekomen is dat Nederland achterloopt als het gaat om het percentage vrouwen in de ICT en techniek. Laten we ons richten op hoe we die achterstand in kunnen halen. Rolmodellen spelen daarbij een cruciale rol.

Dit blog is eerder als artikel verschenen in VHTO E-zine November 2012

Inmiddels gestart door VHTO : DigiVita: activiteiten om meisjes te enthousiasmeren en informeren over ICT-opleidingen en beroepen. digiVita is een project van VHTO, Landelijk expertisebureau meisjes/vrouwen en bèta/techniek.

hardlopen?: begin met Evy!

foto evy app en boeken

Heb je dat ook niet jarenlang gehad? Je wilt wel sporten maar het komt er niet van. Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Met de kinderen sport ik al genoeg”: de hele week in het zwembad of chauffeur voor voetbal, hockey of basketbal. En dan? Dan worden de kinderen groter,  je staat op de weegschaal en je hebt ineens in de gaten dat het toch echt tijd is om wat aan je gezondheid te doen.

Toen dat mij overkwam schoten de sportscholen net als paddestoelen uit de grond en dus was de keuze snel gemaakt: Fitness! In het begin met sportkleren van jaren geleden (die zijn immers nog goed) en  heel verkeerde schoenen.  Meteen al de eerste keer een rondleiding en demonstratie van alle apparaten. Vervolgens regelmatig instructie over hoe het beter kan.  Acht maanden lang heb ik het geprobeerd, maar na vele sessies cardio, bijgestelde schema’s en nog steeds een te hoog vetpercentage besloot ik dat het welletjes was en nam ik afscheid; op zoek naar wat anders.

Hardlopen: zou dat wat zijn? Eerst proberen uiteraard: hardloopschema van het internet (0-5km) , keurig uitgeprint en bestudeerd. Het leek heel simpel: paar minuten hard lopen, paar minuten wandelen en dat voor maar een half uurtje. Ik prentte het schema in mijn hoofd en ging verwachtingsvol op pad. De minuten? Die kon ik aflezen van mijn horloge. Het tempo? Geen idee, ik zou het wel aanvoelen.

Maar daar ging het mis. Mijn horloge bleek moeilijk af te lezen en zeker in het donker.Tempo inschatten viel tegen. Ongemakken dus en zeker geen onbelangrijke.  Na 2 of 3 trainingen hield ik het voor gezien. Jammer, want hardlopen bood me wel de vrijheid die ik zocht. Bovendien was het buiten en dat vond ik een stuk aangenamer sporten dan binnen. Dus hoe nu verder? Een loopgroep, nee te verplichtend, een atletiekvereniging? één stap te groot voor mij.

Het antwoord kwam via een vriendin: zij liep met een podcast van Start To Run (Evy Gruyart): hardlopen met muziek en iemand die je precies vertelt wat je moet doen:  wanneer je moet wandelen, wanneer je moet lopen en ook nog eens volop kleding- en voedingstips. Het bleek de uitkomst voor mij. Met de podcast van Evy heb ik geleerd om 5 km hard te lopen en later zelfs 10 km. Inmiddels loop ik met wedstrijden mee, is de conditie enorm verbeterd en zijn de kilootjes eraf gevlogen. Ik train regelmatig zonder muziek om extra van het landschap en het weer te genieten.  Ik ga wanneer ik wil (ja, ook overdag) en loop zolang als ik wil.

Nu, inmiddels een paar jaar verder, train ik opnieuw met Evy: Deze keer de hardloop-app. Dat betekent de stem, tussenstanden, tips en instructie van Evy, maar nu met mijn eigen muziek. Voor mij werkt het.

Ik kijk nu alweer uit naar de volgende training 🙂

Hardlopen met Evy: tips

Ook al ben je begonnen bent met hardlopen, zit je lekker in je ritme en heb je drie keer in de week een “afspraak” met Evy , er komt vast en zeker een moment dat je moet afwijken van je opgebouwde schema. Verjaardagen, feestdagen, vakanties en werk, ze kunnen allemaal roet in het eten gooien als het gaat om en strakke planning voor je trainingen. Evy raadt aan om iedere trainingsafspraak vast te leggen in je agenda, zodat je er rekening mee houdt voordat je andere afspraken gaat inplannen, maar blijf je even sterk als er toch een kink in de kabel komt?

loopmaatjes

Gezin en werk staan vaak voorop en blokkeren daarmee een groot gedeelte van een mogelijke trainingsdag. Als het goed is, ben je gewend daarmee om te gaan (anders was je zover al niet gekomen) maar, bij verandering,  igt de verleiding om je training “over te slaan” toch weer op de loer. En dat is jammer, want zeker in de opbouwfase naar de 5 kilometer is volhouden en doorzetten heel belangrijk.

Dus toch: vandaag maar een keertje niet?

Er zijn immers legio excuses om niet te gaan:  het is te laat (Evy: “niet vlak voor bedtijd trainen”), het is te vroeg (Evy: “minstens 1 uur tussen de training en het avondeten”); het regent (geen excuus van Evy!) , het is te warm (midden op de dag , dus ook al geen goed idee), het is gevaarlijk (bij ijs en gladheid), het is te koud (ik moet me helemaal inpakken) en ga zo maar door.

Je kent ze vast allemaal en de waarheid is dat geen enkel van die excuses stand houdt. Waarschijnlijk heb je al vaak genoeg onder precies die omstandigheden gelopen en had je geen centje spijt of pijn. Ik weet zelf ook, dat ik, zodra ik ga lopen, blij en trots ben dat ik heb doorgezet. Ook het vooruitzicht van een half uurtje tips en muziek van Evy doet mij goed. Dus wat houd je dan toch tegen?

In mijn geval zijn het de beslommeringen van de dag: ze zitten in mijn hoofd en ze hebben me moe gemaakt en ik verlang naar de bank en naar rust. Zo simpel is het en ik heb er al heel wat keren (en jaren) mee geworsteld. Toch heb ik de loopmaatjes vaak genoeg weer aangetrokken om mijn half uurtje te trainen. Hardlopen is namelijk een moment voor mezelf en dat moet ook zo blijven, iets om naar uit te zien, geen “verplichting” .

Daarom gun ik me op zo’n moment wat  aanpassingen in mijn training.  Aanpassingen die het trainen voor mij op zo’n moment aantrekkelijk houden en waardoor ik toch naar buiten ga.

Hier volgen enkele tips die mij geholpen hebben mezelf te overwinnen en toch te gaan trainen:

-loop een keer zonder apparatuur: geen hartslagmeter, geen oortjes: Het scheelt tijd bij het omkleden, je bent sneller op pad én je hebt veel meer contact met je omgeving;

-loop niet je vaste rondje, maar kies een andere route of vertrek vanaf een ander punt dan thuis;

-kies een les met Evy die je ooit goed is bevallen qua muziek en loopritme,  en doe die gewoon nog een keer;

-herhaal ook rustig eens een les als je er een tijdje of paar dagen uit bent geweest en ga pas weer door met de volgende les met Evy als je weer in je ritme bent;

-loop ook eens als het moment voor jou ideaal is , ook al zegt de hardlooptheorie iets anders.  Zo heb ik een keer na 22:00 uur gelopen, onder een prachtige sterrenhemel en met Evy (toeval!) die mij vertelde dat ik dat eigenlijk niet moest doen: jammer dan Evy, ik heb het toch gedaan 🙂 en het was een geweldige training.

Als je je overwegend aan de richtlijnen van Evy houdt, is af en toe afwijken niet zo erg. Ook zul je gaandeweg de lessen een manier van trainen vinden die echt bij je past en waarin je je eigen beslissingen neemt over hoe, hoe lang en wanneer, en dat helpt je dan uiteindelijk vanzelf de moelijke momenten door.

Nog 2 tips tot slot:

-neem op reis je hardloopspullen mee en loop op de mooiste plekken die je tegenkomt, dat vergeet je nooit meer en geeft je heel veel positieve energie voor als het een keertje tegenzit.

-en mocht je jezelf een doel willen stellen: met een wedstrijd meedoen is altijd leuk. Als je eenmaal ingeschreven bent is dat een extra stimulans om toch die schoenen maar weer aan te trekken, ook al heb je het even moeilijk. Je zult zien dat het het waard is!